Heet dit papa of mama tijd?!

Heet dit papa of mama tijd?!

Iedere (alleenstaande) gescheiden ouder weet dat het aanpoten kan zijn als de kids “thuis” zijn. Niet iemand die de boterhammen voor school alvast smeert als jij uit je bed springt om te gaan douchen en aankleden. Niet iemand die de boontjes alvast heeft gedopt als het ene vriendje bij jullie wordt opgehaald en je daarna moet racen om je andere kind bij een vriendinnetje op te halen. Niet iemand die even de vaat opruimt als jij je kinderen onder de douche zet en hun pyjama’s aantrekt. Niet iemand die het kopje thee of koffie al klaar heeft staan als jij net van boven komt omdat je de kinderen lekker hebt ingestopt en een extra dikke welterusten kus hebt gegeven.

Nee sterker nog, met een beetje pech, moet je de ontbijtbordjes dan nog opruimen omdat je jezelf naar je werk moest haasten nadat je de kinderen naar school had gebracht. De aangebrande pan nog geschrobd moet worden omdat je het ook belangrijk vond om nog een spelletje kwartet mee te spelen toen je eigenlijk ook aan het koken was. De was nog snel gedaan moet worden omdat de lievelingsbroek van je kleinste lieveling morgen echt weer schoon klaar moet liggen, vriendenboekjes nog ingevuld en versiert moeten worden, het knutselwerkje voor de juf nog afgemaakt moet worden… Tja pfff en ga zo maar door… Je hebt ze van die dagen, echt ze zitten erbij. Gelukkig niet elke dag, dat zouden we niet overleven denk ik. Ik niet in ieder geval.

Maar dan zijn er ook de dagen dat de kinderen bij je collega co-ouder zijn en jij dus papa of mama tijd hebt. Ik weet nog goed dat ik in het begin een beetje ontheemd was zonder mijn kinderen, wat moest ik dan gaan doen?! Wat moest ik met die tijd?! Het was echt niet meteen genieten van de rust, er ontstond juist eerder onrust. Bergen met vragen, waar zijn mijn kinderen nu? Met wie zijn ze allemaal? Wat gaan ze doen? Missen ze mij ook zo? Wie troost ze als ze pijn hebben? Zijn ze goed gaan slapen? Zijn de niet te laat naar bed gegaan? En ga zo maar door….

Bij vrienden langs gaan die zelf kinderen hebben was er echt niet bij, dit maakte het gemis van mijn eigen kinderen alleen maar erger en ik moet toegeven, dat doe ik nog steeds niet zo makkelijk.

Inmiddels kan ik ook genieten van de rust, kan ik alle vragen die in me opkomen makkelijker laten rusten en is er vertrouwen voor in de plaats gekomen. Vertrouwen dat ze het goed hebben en dat het goed met ze gaat.

Wie mij ook volgt op Instagram en mijn story’s wel eens bekijkt, zal het niet ontgaan zijn dat ik deze week een absolute mama dag heb gehad, met mijn beste maatje naar ons idool! Het concert van Beyoncé was absoluut een hoogte punt en een dag waarop ik mij geen moment druk heb gemaakt over waar de kinderen zouden zijn en wat ze allemaal zouden doen.

Wanneer was jouw laatste moment waarop je optimaal kon genieten van jouw papa of mama tijd? Terwijl ik dit schrijf realiseer ik me dat dit een belachelijke term is, het is juiste Ulrike tijd ipv mama tijd, hoewel ik altijd mama ben 24/7, was dit de tijd dat ik even helemaal Ulrike kon zijn.

Wat deed jij op jouw laatste moment voor jezelf, of is het voor jou juist nog lastig om er echt van te genieten? Kun je er iets over delen? Ik zou het graag lezen!

Oh ja, en voel je vrij om mij ook te volgen op Instagram voor meer gekke foto’s of een simpele kijk in mijn leven, misschien durf ik zelfs ooit te laten zien dat ik soms ’s avonds nog de ontbijtbordjes moet opruimen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *