Maximaal kwetsbaar

Maximaal kwetsbaar

Wat had ik uitgekeken naar deze dag, na drie weken mijn kindjes weer thuis, ja thuis zo noem ik het, hoewel ik besef dat het aan hun is om te bepalen waar hun thuis is. Een lichte spanning, zouden ze blij zijn om mij weer te zien? Ik spring in de douche, kleed me leuk aan, doe een make-upje op, wie mij kent weet dat er genoeg dagen voorbij gaan dat ik zonder make-up de straat op ga, maar nu niet. Het is een speciale dag en wil er met mijn kinderen een fijne avond van maken. We gaan nog even de stad in en met z’n drieën uit eten. Wat ben ik gelukkig met mijn kereltjes en wat heb ik ze gemist, dat besef ik des te meer nu ze weer bij me zijn!

Als we thuis komen na dat we ook nog lekker een ijsje hebben gegeten zie ik mijn oudste kereltje ongelukkig kijken, ik vraag of hij verdrietig is. En dan breekt hij, dikke tranen, intens verdriet, hij mist papa zo! Hij wil zo graag bij papa zijn. Mijn hart breekt, om het verdriet van mijn kind maar ook van de pijn die het mij doet! Hij wil niet dat wij gescheiden zijn, hij wil bij mama zijn maar ook bij papa. En hoewel hij het heel vervelend voor mij vindt, mist hij papa echt het meest. Bij papa zijn ze met zijn zessen en bij mama maar met drie. Bij papa is een gezinssituatie en dat is wat mijn kleine schat het aller liefste wil! Mijn hart huilt watervallen, ik kan mijn lieve schat niet geven wat hij het aller liefste wilt, niet zij ouders die bij elkaar zijn en ook geen nieuw gezin.

Gelukkig de rust keert terug, we knuffelen nog even, trekken de pyjama’s aan, kijken nog heel even tv en dan naar bed. Ik stop hem lekker in en loop de trap af, ik hoor het gesnik weer opkomen, durf er even geen aandacht aan te geven uit angst dat het verdriet weer toe zal nemen. Als ik hem een tijdje hoor huilen kan ik natuurlijk niet anders dan hem gaan troosten. Ik ga bij hem in bed liggen maar weet niet goed hoe ik hem kan troosten. Hij wil niets liever dan bij papa zijn. Mama bij jou is het saai, zijn we maar met drieën, bij papa kan ik kiezen met die ik ga spelen. Mama ik misten jou ook maar papa mis ik echt heel veel meer, écht veel meer en zo somt hij nog wat op. Één voor één voel ik de messen in mijn hart gestoken worden, de één na de ander, ik hou hem vast, laat hem weten dat hij alles tegen me mag zeggen en tegelijk rollen mijn tranen over mijn wangen en landen in zijn kussen. Liefje stop maar met praten en denken, probeer maar te slapen. Natuurlijk wil ik dat hij niet meer verdrietig is en gewoon rustig kan slapen, maar tegelijkertijd zeg ik het ook omdat ik niet weet hoeveel messen mijn hart nog kan verdragen op dit moment.

Als hij rustig is stop ik hem opnieuw toe, hij gaat rustig slapen en ik voel alleen nog intense pijn.

Wat ben ik blij dat ze weer thuis, bij mij in hun bedje liggen….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *